Dichtbij geluk, en waarom je het soms niet ziet

Een heldere zangtriller boven mijn hoofd. Wauw. Nog eentje. Ik stop en kijk omhoog, alleen groen.

Ik loop verder…

‘Toe-toeoet!’ Met een ruk kijk ik opzij. Ik verstijf en voel hoe mijn lijf een wegspring-beweging wil maken.

Razendsnel, geen nuance, geen context. Alleen ‘gevaar of geen gevaar’. In ons brein is onze amygdala de rookmelder, onderdeel van een groter overlevingssysteem dat rook ruikt voordat wij er erg in hebben.

‘Between stimulus and response there is a space’ – de belofte dat we altijd een keuze hebben in hoe we reageren.

De eerste keer dat ik dit hoorde, knikte ik instemmend. En: sinds mijn onderzoek naar ons overlevingssysteem -het autonome zenuwstelsel en overlevingsbrein- zit er bij mij ook een frons. Want wie is er nu sneller? Mijn bewuste keuzebrein of mijn overlevingsbrein? En belangrijker nog: wat betekent dit dan voor die keuzevrije ruimte?