BLOGS
Waar rook is, is vuur?
‘Toe-toeoet!’ Met een ruk kijk ik opzij. Ik verstijf en voel hoe mijn lijf een wegspring-beweging wil maken.
Razendsnel, geen nuance, geen context. Alleen ‘gevaar of geen gevaar’. In ons brein is onze amygdala de rookmelder, onderdeel van een groter overlevingssysteem dat rook ruikt voordat wij er erg in hebben.
Hoezo keuzevrijheid?
‘Between stimulus and response there is a space’ – de belofte dat we altijd een keuze hebben in hoe we reageren.
De eerste keer dat ik dit hoorde, knikte ik instemmend. En: sinds mijn onderzoek naar ons overlevingssysteem -het autonome zenuwstelsel en overlevingsbrein- zit er bij mij ook een frons. Want wie is er nu sneller? Mijn bewuste keuzebrein of mijn overlevingsbrein? En belangrijker nog: wat betekent dit dan voor die keuzevrije ruimte?
Bang geboren
“Ik ben bang geboren, kind.” Mijn moeder zegt het terloops. Maar erachter ligt een leven van oorlog, verlies en stil trauma.
Sinds mijn twintigste wil ik begrijpen waarom ik ben wie ik ben. Het ene moment moedig, het andere moment bang. Soms recht door zee, soms omfloerst. De ene keer vol daadkracht en dan weer vol zelftwijfel.
Sweet zone of play
Spelen is een gave waarmee we allemaal zijn geboren. Kijk naar een baby die jouw blik zoekt en lacht, een peuter die eindeloos zandgebakjes maakt en ze met haar schepje weer vrolijk kapot slaat. Of een vijfjarige spring-in-het-veld die roept: ‘wie er het eerst is!’ en wegstormt. Spelen is ons aangeboren.
Hoe komt het dan dat we het richting volwassen worden steeds minder gaan doen?
Fawning: te kort door de bocht
Fawning. Ik zie het begrip steeds vaker voorbij komen in posts over werken met het autonome zenuwstelsel. Posts met verschillende uitleg en een wisselende mate aan nuancering.
Tijd om hier eens dieper in te duiken.
De taal van ons lichaam
“Zo!” Ik klap mijn laptop dicht. Het programma voor het komende lesblok van de Opleiding tot Embodiment Coach is klaar. Tot-op-het-kwartier uitgeschreven hè. Wat ben ik op dit moment tevreden met mezelf 😄
Komend blok gaan we ons verdiepen in het werken met onze opgeslagen survival stress. Hoe dit -vaak zonder dat we het in de gaten hebben- doorwerkt in ons dagelijkse doen en laten. En hoe onze lichaamstaal ons hierin de weg kan wijzen.
Flow of overdrive?
“Wacht… zit ik dan in lekker in de flow of juist in de overdrive?” Vanaf het scherm kijken zijn grijze ogen me half vragend, half fronsend aan. Ik glimlach en knik. Toffe vraag.
Een half uur geleden begon ik met deze youngster zijn YAAL-interview en al pratend kwamen we bij de burn-out die hij vier jaar geleden tijdens zijn studie heeft gehad.
Kom op, je kunt het best
Het is januari 2021. Een helderblauwe winterdag. Vriendin en ik zitten naast elkaar op de bank. Allebei een kop thee in onze handen. Ik kijk naar buiten, bewonder de ijsbloemen in de tuin.
Ineens klinkt er naast me: “Ik ben bang dat je me een last vindt.”
“Huh?” Ik kijk verrast opzij. “Wat dan?”
Zeg gewoon sorry
“Mijn teamleider zat toch écht fout. Hij had zijn afspraak verkeerd in de agenda gezet. En ík had moeten snappen dat het niet klopte en hem moeten waarschuwen?!”
Mijn coachee steekt zijn armen naar voren, draait zijn handpalmen naar boven en spreidt zijn vingers. Zijn ogen maakt hij groot, zijn wenkbrauwen zijn hoog. Tegelijkertijd steekt hij zijn borstkas naar voren en haalt zijn schouders omhoog. Het is duidelijk, hij was het er niet mee eens. Hij vult aan:
“Ik bedoel, is je excuus maken nou zó moeilijk?!”